دست رد از برگ گل نتوان به روی باد داشت

بی تو در ظلمت سرای جسم کی بودی فروغ

پرتو مهرتو این ویرانه را آباد داشت

لخت دل را سد راه ناله کردن مشکل است

پیش ازآن کاندیشه دام و قفس زهزن شود

طایر ما آشیان در خاطر صیاد داشت

عالمی بر باد رفت و ریشه عجزم بجاست