ناتوانی بر مزاجم جوهر فولاد داشت

پیش ازآن کاندیشه دام و قفس زهزن شود

طایر ما آشیان در خاطر صیاد داشت

عالمی بر باد رفت و ریشه عجزم بجاست

آنچه بر دل رفت از یاد برهمن زاده ای

کافرم گر هیچ کافر این قیامت یاد داشت

برده ام تا جلوه ای نقب خرابیهای دل