آنچه بر دل رفت از یاد برهمن زاده ای

طایر ما آشیان در خاطر صیاد داشت

عالمی بر باد رفت و ریشه عجزم بجاست

ناتوانی بر مزاجم جوهر فولاد داشت

کافرم گر هیچ کافر این قیامت یاد داشت

برده ام تا جلوه ای نقب خرابیهای دل

این عمارت جای خشت آیینه دربنیاد داشت