دل نه امروز گرفته ست سر راه نفس

شررکاغذ آتش زده این محضر داشت

تا چو شک از مژه جستیم به خاک افتادیم

بال ما را عرق شرم رهایی تر داشت

نشئه در خم به نطر آبله ساغر داشت

آسمان نیست که ما دل ز جهان برداریم

دل زمین ا ست زمین راکه تواند برداشت