دل زمین ا ست زمین راکه تواند برداشت

دل نه امروز گرفته ست سر راه نفس

نشئه در خم به نطر آبله ساغر داشت

آسمان نیست که ما دل ز جهان برداریم

تا فنا موج نزد جوهر هستی گم بود

بعد پرواز عیان گشت که رنگم پر داشت

هر طرف می گذرم پیری ام انگشت نماست