بعد پرواز عیان گشت که رنگم پر داشت

آسمان نیست که ما دل ز جهان برداریم

دل زمین ا ست زمین راکه تواند برداشت

تا فنا موج نزد جوهر هستی گم بود

هر طرف می گذرم پیری ام انگشت نماست

قد خم گشته به دوشم علمی دیگر داشت

همچو موج گهرم عمر به غلتانی رفت