گر همه کفر است نتوان سر ز همواری کشید

تا پریشان بود دل ، بویی ز زلف یار داشت

داغ بی دردی نشاند، آخر به خاک تیره ام

بود پر چتر گل ، تا شمع در پا خار داشت

سبحه را دیدیم طوف حلقه زنار داشت

عجز هم کافی ست هرجا مقصد از خود رفتن است

سایه هستی تا عدم یک لغزشی هموار داشت