تا پریشان بود دل ، بویی ز زلف یار داشت

رخصت یک جنبش مژگان نداد آگاهی ام

حیرت اینحا خواب یا از دیدهای بیدار داشت

عقده محرومی کس فکر جمعیت مباد

داغ بی دردی نشاند، آخر به خاک تیره ام

بود پر چتر گل ، تا شمع در پا خار داشت

گر همه کفر است نتوان سر ز همواری کشید