عقده محرومی کس فکر جمعیت مباد

ترکش تیر بتان فریاد موسیقار داشت

رخصت یک جنبش مژگان نداد آگاهی ام

حیرت اینحا خواب یا از دیدهای بیدار داشت

تا پریشان بود دل ، بویی ز زلف یار داشت

داغ بی دردی نشاند، آخر به خاک تیره ام

بود پر چتر گل ، تا شمع در پا خار داشت