به یک نظر دو جهان از عدم برآوردی

نه سن بود نه مینا، شکست نازش داشت

هزارگل ز چمن رفت و باز برگردید

بهار رنگ چه مقدار ذوق گردش داشت

گشاد آن مژه ناز این چه کاوش داشت

از بن چمن به چه شوخی گذشته ای امروز

که رنگ شرم تو از بوی گل تراوش داشت