که رنگ شرم تو از بوی گل تراوش داشت

به یک نظر دو جهان از عدم برآوردی

گشاد آن مژه ناز این چه کاوش داشت

از بن چمن به چه شوخی گذشته ای امروز

تغافل تو به نقد دماغ صرفه ندید

وگرنه دل هوس یک دو ناله ارزش داشت

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من