تغافل تو به نقد دماغ صرفه ندید

گشاد آن مژه ناز این چه کاوش داشت

از بن چمن به چه شوخی گذشته ای امروز

که رنگ شرم تو از بوی گل تراوش داشت

وگرنه دل هوس یک دو ناله ارزش داشت

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من

که جای خون ، دم شمشیر یار ریزش داشت