که جای خون ، دم شمشیر یار ریزش داشت

تغافل تو به نقد دماغ صرفه ندید

وگرنه دل هوس یک دو ناله ارزش داشت

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من

منم که بیخبر از آستان دل ماندم

ز دیر و کعبه مگو، سنگ هم پرستش داشت

به جز خیال خزان هیچ نیست رنگ بهار