ز دیر و کعبه مگو، سنگ هم پرستش داشت

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من

که جای خون ، دم شمشیر یار ریزش داشت

منم که بیخبر از آستان دل ماندم

به جز خیال خزان هیچ نیست رنگ بهار

که غنچه ازپررنگ شکسته بالش داشت

هزار شمع به یک حرف داغ شد بیدل