به جز خیال خزان هیچ نیست رنگ بهار

که جای خون ، دم شمشیر یار ریزش داشت

منم که بیخبر از آستان دل ماندم

ز دیر و کعبه مگو، سنگ هم پرستش داشت

که غنچه ازپررنگ شکسته بالش داشت

هزار شمع به یک حرف داغ شد بیدل

که این بساط هوس آنچه داشت کاهش داشت