منم که بیخبر از آستان دل ماندم

وگرنه دل هوس یک دو ناله ارزش داشت

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من

که جای خون ، دم شمشیر یار ریزش داشت

ز دیر و کعبه مگو، سنگ هم پرستش داشت

به جز خیال خزان هیچ نیست رنگ بهار

که غنچه ازپررنگ شکسته بالش داشت