شب که حسنش بود بپدل غارت اندیش بهار

تا نمودی داشتم آیینه من زنگ داشت

پایه تعظیم ما را گردباد آیینه است

هرکه دامن از بساط خاک چید اورنگ داشت

غنچه تا بیدار گشتن دامنی در چنگ داشت