تا نمودی داشتم آیینه من زنگ داشت

دل شکستم شور توفان هوسها آرمید

شیشه ناخورده بر سنگ انجمن را تنگ داشت

عمر همچون سایه در اندیشه غفلت گذشت

پایه تعظیم ما را گردباد آیینه است

هرکه دامن از بساط خاک چید اورنگ داشت

شب که حسنش بود بپدل غارت اندیش بهار