جامم نظر زگردش چشم غزال داشت

دل رفت از برم به فسون هوای وصل

این غنچه درگشودن آغوش بال داشت

از خودرمیده نیست عروج دماغ من

تخم ادب به ریشه شوخی نمی زند

موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت

حسنت به داد حیرت آبینه می رسد