حسنت به داد حیرت آبینه می رسد

جامم نظر زگردش چشم غزال داشت

تخم ادب به ریشه شوخی نمی زند

موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت

آخر لب خموشی ما هم سوال داشت

دل را غم وداع تو در خون نشانده بود

حال خوشی نداشت که گویم چه حال داشت