دل را غم وداع تو در خون نشانده بود

موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت

حسنت به داد حیرت آبینه می رسد

آخر لب خموشی ما هم سوال داشت

حال خوشی نداشت که گویم چه حال داشت

درکیش عشق ساز رهایی ندامت است

افسوس طایری که به دام تو بال داشت