حال خوشی نداشت که گویم چه حال داشت

حسنت به داد حیرت آبینه می رسد

آخر لب خموشی ما هم سوال داشت

دل را غم وداع تو در خون نشانده بود

درکیش عشق ساز رهایی ندامت است

افسوس طایری که به دام تو بال داشت

پرگویی من آفت آگاهی دل است