رفت آنکه لوح آینه ما مثال داشت

دل خون شد و کسی به فغانش نبرد پی

این چینی شکسته زبان سفال داشت

از دل غبار هستی موهوم شسته ایم

عمرم ، کی آمدم که دهم عرض رفتنی

تهمت خرامی ام قدم ماه و سال داشت

تنها نه بیدل از تپش آرام منزل است