در نقاب اشکم آخرحسرت دل قطره زد

آینه بر دوش حیرت جامه احرام داشت

بی پر و بالی تپش فرسوده پرواز نیست

هرکسی ایجا به قدر عاجزی آرام داشت

رنگ صهبا پای گردیدن به طبع جام داشت

چون عرق زین نقد ایثاری که آب است از حیا

ما اداکردیم هرکس از خجالت وام داشت