باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت

دل تپیدن نیز در راهت شمار گام داشت

پختگی در پرده رنگ خزا نی بوده است

میوه هم در فکر سرسبزی خیالی خام داشت

سرمه ای در گوشه چشم عدم آرام داشت

مصرع آه من از لعل تو پر بی بهره ماند

باب تحسین گر نبود اهلیت دشنام داشت