مصرع آه من از لعل تو پر بی بهره ماند

میوه هم در فکر سرسبزی خیالی خام داشت

باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت

سرمه ای در گوشه چشم عدم آرام داشت

باب تحسین گر نبود اهلیت دشنام داشت

از سراغ رفتگان جز گفتگو آثار نیست

شخص هستی در نگین بی نشانی نام داشت