از سراغ رفتگان جز گفتگو آثار نیست

سرمه ای در گوشه چشم عدم آرام داشت

مصرع آه من از لعل تو پر بی بهره ماند

باب تحسین گر نبود اهلیت دشنام داشت

شخص هستی در نگین بی نشانی نام داشت

چشم وا کردیم و آگاه از فنای خود شدیم

چون شرر آغاز ما آیینه انجام داشت