شخص هستی در نگین بی نشانی نام داشت

مصرع آه من از لعل تو پر بی بهره ماند

باب تحسین گر نبود اهلیت دشنام داشت

از سراغ رفتگان جز گفتگو آثار نیست

چشم وا کردیم و آگاه از فنای خود شدیم

چون شرر آغاز ما آیینه انجام داشت

عالمی را صید الفت کرد رنگ عجز من