تا بیابان مرگ نومیدی نباید زیستن

آب شیربنی که گوهر دارد از در با نداشت

تا ز تمکین نگذرند آداب دانان وفا

شمع محفل در سرآتش داشت زیر پا نداشت

هر کجا رفتیم ما را بیکسی تنها نداشت

دوری ام زان آستان دیوانه کرد اما چه سود

آنقدر خاکی که افشانم به سر صحرا نداشت