اشکم و گم کرده ام از ضعف راه اضطراب

چشم ما تا بود بی نم این بیابان گل نداشت

سرو گلزار تمنا طوق قمری در بر است

گل نکرد از سینه ام آهی که داغ دل نداشت

ورنه این ره لغزش پا داشت گر منزل نداشت

نقش او از اضطرابم در نفس صورت نبست

حسن را آیینه می بایست و این بیدل نداشت