به این حیا نتوان پاس آبروی تو داشت

هزار پرده دریدند و نغمه رنگ نبست

زبان خلق همان معنی مگوی تو داشت

چه جرعه هاکه نه بر خاک ریختی زاهد

به سجده خاک شدی همچو اشک و زین غافل

که خاک هم تری از خشکی وضوی توداشت

به گردش نگهت پی نبرد فطرت تو