که خاک هم تری از خشکی وضوی توداشت

چه جرعه هاکه نه بر خاک ریختی زاهد

به این حیا نتوان پاس آبروی تو داشت

به سجده خاک شدی همچو اشک و زین غافل

به گردش نگهت پی نبرد فطرت تو

که سبحه تو چه زنار درگلوی تو داشت

درین حدیقه به صد رنگ پر زدم بیدل