درین حدیقه به صد رنگ پر زدم بیدل

که خاک هم تری از خشکی وضوی توداشت

به گردش نگهت پی نبرد فطرت تو

که سبحه تو چه زنار درگلوی تو داشت

ز رنگ در نگذشتم که رنگ و بوی تو داشت