دیده گر رنگی از آن جلوه به رو میآورد

گر جنونم هوس قطع منازل می داشت

خوشتر از ریگ روان آبله محمل می داشت

یک تحیر به صد آیینه مقابل می داشت

پاس آیین ادب گر نشدی مانع اشک

تا به کویش همه جا پا به سر دل می داشت