در مزاج خاک این وادی قیامت کشته اند

نیست بر عصمت حرج گر لولی از تنب گذشت

همتی می باید اسباب تعلق هیچ نیست

بر نمی آید دو عالم با جنون یک گذشت

پای ما مجروح و باید ازتل آهک گذشت

هیچکس حیران تدبیر شکست دل مباد

موی چینی هر کجا خطش دمید از حک گذشت