کاش هم دوش غبار، از خاک برمی خاستیم

شعله آهم به دل برقی ست کز صحرا گذشت

چند، چون گرداب بودن سر به جیب پیچ وثاب

می توان چون موج دامن چید و زین دریاگذشت

حیف عمر ما که همچون سایه زیر پا گذشت

خون شو ای حسرت که ا ز مقصد رهت د ور است دور

آخرت درپیش دارد هر که از دنیا گذشت