یکی مهر بستان ز خاقان مرا

بگویم تو را ای زن نیک خوی

ببند اندرند این دو کسهای من

سزد گرگشاده کنی پای من

چنان دان که بخشیده ای جان مرا

بدو گفت خاتون که خفتست مست

مگر گل نهم از نگینش بدست