ز خود تهی شو و از ورطه خیال برآی

کفن چوپرده د رد باید از خضاب گذشت

صفا کدورت زنگار چشم نزداید

ز سایه کس نتواند در آفتاب گذشت

به آن کنار همین کشتی ز سراب گذشت

به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت