به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد

ز سایه کس نتواند در آفتاب گذشت

ز خود تهی شو و از ورطه خیال برآی

به آن کنار همین کشتی ز سراب گذشت

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت

ز سوز سینه ام آگه که کرد محفل را

که اشک دود شد و از سرکباب گذشت