که اشک دود شد و از سرکباب گذشت

به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت

ز سوز سینه ام آگه که کرد محفل را

ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم

شرر بیانی ام از حاصل جواب گذشت

به وادیی که نفس بود رهبربیدل