ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت

ز سوز سینه ام آگه که کرد محفل را

که اشک دود شد و از سرکباب گذشت

شرر بیانی ام از حاصل جواب گذشت

به وادیی که نفس بود رهبربیدل

همین تامل رفتن گران رکاب گذشت