به خانه درون بود با یک رهی

بیامد ز شهر کشان تا به مرو

همی بود تا روز بهرام شد

که بهرام را آن نه پدارم شد

نهاده برش نار و سیب و بهی

قلون رفت تنها بدرگاه اوی

به دربان چنین گفت کای نامجوی