چو آفتاب دمید از جبین ما انگشت

ز فقر تا به شهادت شد آشنا انگشت

بلند کرد نیستان بوریا انگشت

دمی که سجده به خاک درت اشارت کرد

به عرض حاجت ما نیست عجز بی زنهار

ز دست پیش فتاده ست در دعا انگشت

خطاست منکر اقبال کهتران بودن