عمری ست که دررنگ چمن شور شکستی ست

آن کیست که اندیشه گمارد به سرانگشت

از حاصل گل چیدن این باغ ندیدیم

جز ناخن فرسوده که دارد به سرانگشت

کو غنچه که گل گوش شمارد به سرانگشت

از معنی زنهار من آگاه نگشتی

تا چند چو شمع آینه کارد به سرانگشت