در ملک خیال آمد و رفت نفسی بود

فرصت تنک افتاد سر و برگ وفا رفت

پیش که گریبان درم ای وای چه سازم

کان تنگ قبا از برم آغوش گشا رفت

اکنون خبر دل که دهد قاصد ما رفت

فرصت شمر وهم امل چند توان زیست

این وعده دیدار قیامت به کجا رفت