فرصت شمر وهم امل چند توان زیست

کان تنگ قبا از برم آغوش گشا رفت

در ملک خیال آمد و رفت نفسی بود

اکنون خبر دل که دهد قاصد ما رفت

این وعده دیدار قیامت به کجا رفت

هر خارکه دیدم مژه ای اشک فشان بود

حیرانم ازپن دشت کدام آبله پا رفت