از عمر همین قدر دو تا ماند به یادم

شد سرمه خط جاده ز راهی که صدا رفت

چون رنگ عیان نیست که این هستی موهوم

آمد زکجا آمد و گر رفت کجا رفت

این رخش سبک سیر عجب نعل نما رفت

بیدل دم هستی به نظرها سبکم کرد

خاکم چو سحر از نفس آخر به هوا رفت