آمد زکجا آمد و گر رفت کجا رفت

مو کرد سیاهی ، دم خاموشی چینی

شد سرمه خط جاده ز راهی که صدا رفت

چون رنگ عیان نیست که این هستی موهوم

از عمر همین قدر دو تا ماند به یادم

این رخش سبک سیر عجب نعل نما رفت

بیدل دم هستی به نظرها سبکم کرد