مو کرد سیاهی ، دم خاموشی چینی

ای آب رخ شرم نخواهی همه جا رفت

بر ما هوس بال هما سایه نیفکند

صد شکر که این زنگ ز آیینه ما رفت

شد سرمه خط جاده ز راهی که صدا رفت

چون رنگ عیان نیست که این هستی موهوم

آمد زکجا آمد و گر رفت کجا رفت