عالم اسباب هستی چون عدم چیزی نداشت

سعی روزی داشتم آخر ندامت پیش رفت

آسا هر سود ن دست اندکی ز خویش رفت

هر که را دیدیم درویش آمد و درویش رفت

آه از آن مغرور بی دردی کزین ماتمسرا

همچو اشک دیده بی نم تغافل کیش رفت